Begin oktober, kwart voor acht. De wolken boven de bergrug kleuren eerst roze, dan oranje en dan bijna rood. Tien minuten later is het voorbij.
De herfst is misschien wel het mooiste seizoen op de helling. De zomerhitte is weg, het zeewater is nog warm en de avonden zijn lang genoeg voor een fles wijn op het terras.
Vlak achter het cortijo begint een zandpad dat vroeger door muilezels werd gebruikt om amandelen naar beneden te brengen. Het slingert langs rozemarijn, wilde tijm en droog gras omhoog naar de bergkam.
Vertrek vroeg. Om acht uur valt het eerste licht schuin over de helling en kleurt alles goud. Na een uur klimmen sta je boven, met aan de ene kant de bergen en aan de andere kant de zee.
Water, een hoed en stevige schoenen. Er is onderweg geen schaduw. Terug ben je ruim op tijd voor een tweede kop koffie op het terras.
Het ontbijt is eenvoudig en lokaal. Geroosterd brood met geraspte tomaat en olijfolie, vers sinaasappelsap, eieren van de buren en koffie zo sterk als je wilt.
Je kunt het ontbijt zelf klaarmaken in de keuken of wij zetten het om negen uur op het terras. Laat het ons de avond ervoor weten.
Het eerste wat gasten zeggen als ze na het donker op het terras staan: ik wist niet dat er zoveel sterren waren. Er is hier vrijwel geen kunstlicht, dus op een heldere nacht zie je de Melkweg als een melkachtige band over de hemel.
Doe alle lampen uit en geef je ogen twintig minuten om te wennen. De beste nachten zijn die rond nieuwe maan. In de nazomer staat de Melkweg hoog in het zuiden.
Op het terras liggen dekens klaar.
Na maanden schuren, kalken en sjouwen is het zover: El Mirador del Cortijo is klaar voor de eerste gasten.
We kozen kleuren die je buiten ook ziet: de taupe van de droge aarde, het saliegroen van de olijfbladeren en het magenta van de bougainvillea. De lampen komen uit Marrakech, de macramé is handgeknoopt.
Beneden is de verbouwing in volle gang. In het journal houden we je op de hoogte van La Casa Baja, de studio en de buitenkeuken.